Amaç: Akut dekompansasyon ve düşük ejeksiyon fraksiyonu (EF) ile hastaneye yatırılan, taburculuğa ka- dar hayatta kalan hastalarda mortalite ve kötüleşen kalp yetersizliği nedeniyle tekrar hastaneye yatışın belirleyicilerini tespit etmeyi amaçladık. Yöntemler: Bu çalışmaya, 2009-2016 yılları arasında akut dekompansasyon nedeniyle hastaneye yatırılan ve tedavi sonrası taburcu edilen, sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu (LVEF) ≤ 0.40 olan toplam 767 kronik kalp yetersizliği hastası dahil edilmiş ve 5 yıl boyunca takip edilmiştir. Çalışmanın birincil sonlanım nok - taları, başlangıç hastaneye yatıştan sonra kardiyovasküler ölüm ve kötüleşen kalp yetersizliği nedeniyle hastaneye yeniden yatış olarak belirlenmiştir. Bulgular: Çalışmada birincil sonlanım noktalarına vakaların %40’ında kardiyovasküler ölüm, %71’inde ise başlangıç hastaneye yatıştan sonraki 5 yıllık takip sürecinde kötüleşen kalp yetersizliği nedeniyle yeni- den hastaneye yatış şeklinde ulaşılmıştır. Cox-regresyon analizinde yapılan çok değişkenli analiz sonrası, NYHA sınıfı (p<0.001), LVEF (p=0.005), koroner arter hastalığı varlığı (p=0.001), bazal sodyum düzeyleri (p=0.008), orta-şiddetli mitral yetersizliği (p<0.001), hastanede yüksek doz intravenöz furosemid kulla- nımı (p=0.002), inotropik infüzyon (p=0.030), koroner yoğun bakım ünitesi geçmişi (p=0.01) ve mekanik ventilasyon (p<0.001), kardiorenal sendrom gelişimi (p=0.003) kardiyovasküler mortalitenin bağımsız be- lirleyicileri olarak bulunmuştur. Sonuçlar: İleri evre kalp yetersizliği olan ve ilk hastaneye yatıştan sağ kurtulan hastalarda, kardiyovasküler olayların taburculuktan sonraki ilk 3-6 ay içinde yoğunlaşması, bu ilk 6 ayı, ikincil koruyucu önlemlerin uygulanması için kritik bir “güvenliksiz dönem” olarak vurgulamaktadır. Anahtar Sözcükler: Kalp yetersizliği; ölüm oranı; prognoz
Aim: We aimed to identify predictors of mortality and re-admission for worsening heart failure (HF) in patients hospitalized for acute decompensated HF with reduced EF who survived until discharge. Methods: A total of 767 chronic HF patients with LVEF ≤ 0.40 who were admitted to the hospi- tal for acute decompensation between 2009-2016 and survived until discharge after treatment were enrolled and followed for up to 5 years. The primary end points of the study included car - diovascular death after index hospitalization and re-admission to the hospital for worsening HF. Results: Primary end points of the study were reached in 40% of cases in the form of cardiovascular death and 71% of cases were re-hospitalized for worsening HF during 5-years follow-up after index hospital - ization. After multivariate analysis in cox-regression analysis, NYHA (New York Heart Association) class (p<0.001), LVEF (p=0.005), presence of coronary artery disease (p=0.001), basal sodium levels (p=0.008), moderate-severe mitral regurgitation (p<0.001), the use of high-dose iv furosemide in hospital (p=0.002), inotropic infusion (p=0.030), history of the coronary intensive care unit (p=0.01) and mechanical ventila- tion (p<0.001), and the development of cardiorenal syndrome (p=0.003) were independent predictors of cardiovascular mortality. Conclusions: The accumulation of cardiovascular events within the initial 3-6 months after discharge in advanced heart failure patients who survive the initial hospitalization, highlights the significance of the first 6 months as a critical “period of vulnerability” for the implementation of secondary prevention mea- sures.
