Bu araştırmada dil aktarımı kuramı ve anlatısal söylem bağlamında Azouz Begag’ın Şabalı Çocuk (Le Gone du Chaâba) adlı romanında, roman kişilerinin kullandığı Arapça-Fransızca arasında oluşan aradil ve nitelikleri ile Şabalı Çocuk’un yabancı ekin içerisinde yer edinme ve kimlik arayışı izlekleri ele alınmıştır. 1960’lı yıllardan başlayarak Mağrip kökenli insanlar daha iyi bir yaşam sürmek ereğiyle Afrika’dan Fransa’ya göçerek, çoğunlukla bu ülkenin yörekentlerinde yaşamaya başlamışlardır. Kuzey Afrika’dan göçen ya da Fransa yörekentlerinde doğup yetişen Kuzey Afrika kökenli göçerlerin, düşledikleri yaşama kavuşmak bir yana, daha kötü yaşam koşullarıyla karşılaşmaları, çektikleri üzünç ve geniş toplumun uyguladığı toplumsal dışlanma ile ötekileştirme, anlatımını 1980’li yıllarda gizli sözcük üretimi yöntemiyle gelişen Verlan Dili ve aynı süreçte ortaya çıkan Beur (Fr. Arabe) Yazını’nda bulmuştur. 1983 yılında okurla buluşan Mehdi Charef’in Le thé au Harem d’Achi Ahmed’i, bu yeni türü belirgin nitelikleriyle yansıtan ilk roman olma özelliği taşımaktadır. Şabalı Çocuk romanının da ilginç örneklerinden olduğu bu türde çoğunlukla Fransızca ve Arapça tekil birinci ve üçüncü kişi öyküleme uygulayımları kullanılır, Fransızcanın yanında yapısal ve biçimsel değişikliklere uğratılan farklı dillerden sözcüklere de rastlanır. Bu yazın akımı, 1990’lı yıllarda yeni bir yazar dalgasının ortaya çıkmasına ve 2005 yılından sonra da Yörekent Yazını gibi yeni yaklaşım ve adlandırmalarla gelişimini sürdürmüştür. Bu yazarlardan Begag, romanları aracılığıyla Kuzey Afrika kökenli göçerlerin özekin ve özkimlik arayışlarının sözcüsü olmuştur. Fransa'ya yerleşen Cezayir kökenli göçerlerin acıklı durumuna ve Fransız dili ve ekininin onlar üzerindeki etkilerine odaklanan Şabalı Çocuk romanında, Arapça sözcükler ve Fransızca terimler yapısal ve anlamsal değişime uğrayarak bir arada kullanılır. Biz bu araştırmada, romandaki dilsel- yapısal değişim ve dönüşümler ile özekin ve özkimlik arayışı gibi temel izlekleri çözümlemeyi erek edinmekteyiz.
In this research, in the context of language transfer theory and narrative discourse, in Azouz Begag's novel titled Şabalı Çocuk (Le Gone du Chaaba), the interlanguage and its qualities between Arabic and French used by the characters of the novel, and the themes of Şabalı Çocuk's search for a place in a foreign culture and search for identity are discussed. Starting from the 1960s, people of Maghreb origin migrated from Africa to France to have a better life and started to live in the suburban settlements of this country. Far from achieving the life they had dreamed of before migrating, the migrants' encounters with worse living conditions, their sorrow and the social exclusion and marginalisation imposed by the wider society have found their expression in the Verlan Language, developed in the 1980s with the method of secret word production, and the Beur (Fr. Arabe) Literature emerged in the same period. Published in 1983, Mehdi Charef's Le thé au Harem d'Achi Ahmed is the first novel to reflect this new genre with its distinct characteristics. In Beur's novels, mostly written in French and Arabic in the first- and third-person singular narrative voice, there are also words from other languages that have undergone structural and stylistic changes in addition to French. This literary movement continued its development in the 1990s with the emergence of a new wave of writers and after 2005 with new approaches and nomenclatures such as suburban literature. Begag, through his novels, became the spokesperson for the search for self- identity and authenticity of the nomads of North African origin. Arabic words and French terms are used together with structural and semantic changes in the novel The Boy from Shabaa, focusing on the pathetic situation of Algerian immigrants who settled in France and the effects of French language and culture on them. In this study, we aim to analyse the basic themes such as linguistic- structural changes and transformations in the novel and the search for self-culture and self-identity.
