Akademik Veri Yönetim Sistemi
Transnational Press London, London, 2019
“Bu çalışmada, özkurmacanın açınımını anlayabilmek için, öncelikle Philippe Lejeune’ün yaklaşımıyla özyaşamöyküsü türünün tarihsel gelişimi ve niteliklerini belirlemeye çalışacağız. Çünkü özyaşamöyküsü, kuramsal olarak ilk benimsenen yazınsal benli anlatı türüdür. İkinci aşamada çalışmanın bütünlük kazanmasını sağlamak için, özkurmaca kavramının gelişim sürecinde ortaya çıkan değişik tanımlarını, Serge Doubrovsky, Vincent Colonna, Philippe Gasparini ve ilgili öteki kuramcı ve yazarların görüşlerine ve yapıtlarına başvurarak açımlamayı ve onu yeniötesicilik bağlamına yerleştirerek, öteki yakın türlerle yapısal, biçimsel, izleksel ilişkilerini ortaya koymayı deneyeceğiz.
Bu bağlamda, kuşkusuz bir yaşamöyküsel anlatının yapısal ve biçimsel çözümlemesinde ayrıcalıklı bir yeri olan başta Gérard Genette olmak üzere, öyküsel söylem çözümlemesi yöntemini Philippe Lejeune, Emile Benveniste, Tzvetan Todorov, Tahsin Yücel, Mehmet Rifat ve öteki ilgili araştırmacıların kuramsal yapıtlarına başvurarak, ayrı bir bölümde temel göndergeleriyle açıklamaya çalışacağız.
Özkurmaca kavramı, açık bir biçimde Yeniötesi dönemin bir ürünüdür. Bu nedenle, yeni (fr. moderne) ve yeniötesici (fr. postmoderniste) kurama özel bir bölüm açarak, yazınsal düzlemde yenilikçilikle (fr. modernisme) yeniötesicilik arasındaki benzerlikleri ve ayrıklıkları göstermeye çalışacağız. Daha sonra, özkurmaca kavramını yeniötesici ulamına yerleştirmeye ve günümüzde de süren son tartışmaları açımlamaya çaba göstereceğiz.