Amaç: Kliniğimizde romatoid artrit (RA) tanısı ile Tocilizumab (TCZ) tedavisi alan hastaların tedaviye yanıtları ve güvenlik verilerinin değerlendirilmesi planlandı. Yöntem: RA tanısıyla 2018 yılına kadar takip edilen hastalardan TCZ tedavisi almış olanlar kayıt sistemimizden tespit edilerek tüm verileri retrospektif olarak standart veri tablosu aracılığıyla çıkarıldı. Bulgular: TCZ tedavisi almış 25’i juvenil başlangıçlı olmak üzere 77 RA hastası (57 kadın, 20 erkek) tespit edildi. TCZ tedavisi öncesi median konvansiyonel sentetik hastalığı modifiye edici ajan kullanımı sayısı 3 [çeyrekler açıklığı (interquartile range - IQR): 2-3,25, minimummaksimum: 1-4] idi. TCZ öncesi hasta başına kullanılan biyolojik DMARD sayısı 3 (IQR: 2-4) idi. İlk bDMARD olarak TCZ kullanılan 6 hasta mevcuttu. Median TCZ kullanım süresi 13 ay (IQR: 2-26,5) idi. Yirmi üç hastaya (%30) monoterapi olarak TCZ verildiği tespit edildi. Hastaların 40’ı (%52) tedaviye devam etmekteydi. Yirmi hastanın sekonder yanıtsızlık (%26), 9 hastanın primer yanıtsızlık (%12), 5 hastanın kendi talebi (%6), 3 hastanın (%4) ise yan etki nedenleriyle olmak üzere toplamda 37 hastanın (%48) tedavisinin sonlandırıldığı tespit edildi. Majör enfeksiyon geçiren bir hastanın tedavinin 7. ayında sepsis sonucu öldüğü görüldü. Sonuç: TCZ’nin RA tedavisinde tek başına kullanımda etkinliği gösterilmiş olmasına rağmen kliniğimizde monoterapi olarak kullanım oranı düşük saptanmıştır. Bu durum TCZ tedavsinin klasik DMARD ve biyolojik DMARD’a tedavilerine dirençli hastalarda tercih edilmiş olmasına bağlı olabilir. Buna rağmen tedaviye devam oranı yüksek bulunmuştur. Karaciğer enzim yükseklikleri ve enfeksiyon bizim deneyimimizde başlıca istenmeyen etkiler olmuştur.
Objective: We planned to evaluate the response to treatment and safety data of patients who received Tocilizumab (TCZ) treatment with the diagnosis of rheumatoid arthritis in our clinic. Methods: Among the patients who were followed up until 2018 with the diagnosis of rheumatoid arthritis, those who received TCZ treatment were identified from our registry. All data were extracted retrospectively using the standard data table. Results: We identified 77 RA patients (57 females, 20 males), 25 of whom were juvenile-onset, who received TCZ treatment. The median number of conventional synthetic disease-modifying agent (cDMARD) use before TCZ treatment was 3 [interquartile range (IQR): 2-3.25, minimum-maximum: 1-4]. The number of biological DMARDs (bDMARDS) used per patient before TCZ was 3 (IQR: 2-4). 6 patients used TCZ as the first bDMARD. The median duration of Tocilizumab use was 13 months (IQR: 2-26.5). Twenty-three patients (30%) received TCZ as monotherapy. Forty (52%) of the patients were still under TCZ treatment. It was determined that the treatment of 37 patients (48%) was terminated in total, 20 patients (26%), primary non-response in 9 patients (12%), 5 patients’ requests (6%), and 3 patients (4%) due to side effects. It was observed that one patient who had a major infection died as a result of sepsis in the 7th month of treatment. Conclusion: Although TCZ is effective in treating rheumatoid arthritis, its use as monotherapy was low in our clinic. Low monotherapy rates may be due to the high number of cDMARD and biological DMARDs (bDMARDS) histories before TCZ regarding intractable disease activity. However, the rate of treatment continuity was sufficient. Liver enzyme elevations and infection were the main adverse effects in our experience.
