PANDEMİ DÖNEMİNDE YAŞLILARIN YAŞAM DOYUMLARININ DEĞERLENDİRİLMESİ: ALGILANAN SOSYAL DESTEK VE YALNIZLIĞIN ROLÜ


Tezin Türü: Bütünleşik Doktora

Tezin Yürütüldüğü Kurum: İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa, Sağlık Bilimleri Fakültesi, Sosyal Hizmet Bölümü, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2022

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: Yavuz Aslan

Danışman: Orhan Koçak

Özet:

Aralık 2019’da Çin’in Wuhan kentinde ortaya çıkan Koronavirüs Hastalığı (COVID-19)

yaşlılar başta olmak üzere milyonlarca insanı etkilemiştir. Hükümetler maske, mesafe ve

evden çıkmama gibi önlemler alarak yaşlıları salgından korumaya çalışmış ancak bu önlemler

yaşlılarda yalnızlık sorununu ortaya çıkarmış ve yaşam doyumlarını olumsuz etkilemiştir. Bu

çalışmada yalnızlık, algılanan sosyal destek, başa çıkma stratejileri ve yaşam doyumu

arasındaki ilişkilerin incelenmesi amaçlanmıştır. Ayrıca algılanan sosyal destek ile yaşam

doyumu arasında yalnızlığın ve başa çıkma stratejilerinin, algılanan sosyal destek ile yalnızlık

arasında başa çıkma stratejilerinin ve başa çıkma stratejileri ile yaşam doyumu arasında

yalnızlığın aracı rolü incelenmiştir. Algılanan sosyal destek, yalnızlık, başa çıkma stratejileri,

yaşam doyumu ölçekleri ve kişisel bilgi formu kullanılarak 65 yaş ve üzeri 501 katılımcıdan

veri toplanmıştır. Araştırmanın modeli ilişkisel tarama modeli olup değişkenler arası ilişkinin

ortaya çıkarılması için yapısal eşitlik modellemesi yöntemi kullanılarak sosyodemografik

özelliklere göre fark analizleri, direkt etki analizleri, çoklu grup direkt etki analizleri ve

aracılık analizleri yapılmıştır. Bulgulara göre; aileden ve özel insandan algılanan sosyal

destek ile yaşam doyumu arasında, aileden ve özel insandan algılanan sosyal destek ile başa

çıkma yaklaşım ve uyum stratejileri arasında ve başa çıkma yaklaşım ve uyum stratejileri ile

yaşam doyumu arasında pozitif ve anlamlı bir ilişki; aileden ve özel insandan algılanan sosyal

destek ile yalnızlık arasında, başa çıkma yaklaşım ve uyum stratejileri ile yalnızlık arasında ve

yaşam doyumu ile yalnızlık arasında negatif ve anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Ayrıca aile ve

özel insandan algılanan sosyal destek ile yaşam doyumu arasında yalnızlığın ve başa çıkma

stratejilerinin, başa çıkma uyum stratejisi ile yaşam doyumu arasında yalnızlığın ve aile ve

özel insandan algılanan sosyal destek ile yalnızlık arasında başa çıkma uyum stratejisinin

aracı rolü bulunmuştur. Sonuç olarak: Sosyal destek algısı yüksek olan yaşlı bireyler,

yalnızlık ve yalnızlıktan kaynaklı kaygı, stres ve depresyon gibi sorunlarla daha rahat başa

çıkarak öz saygılarını, kendilik değerlerini ve yaşam doyumu düzeylerini arttırabilirler.